МУҲАММАДРАФИИ КАРОМАТУЛЛО: ҚАСАМ ХӮРДАМ, КИ ДИГАР...

МУҲАММАДРАФИИ КАРОМАТУЛЛО: ҚАСАМ ХӮРДАМ, КИ ДИГАР...

 -Ҳунармандони тоҷик ба дастаҳои алоҳида ҷудо шуда, дар вактхои холигиашон футболбози кунанд. Шумо ба кадоме аз ин дастаҳо шомил ҳастед?

-Ман аз ин огаҳӣ дорам, вале мухлиси футбол, ки нестам, ба ин бозиҳо чандон аҳамият намедиҳам.

-Кадом навъи варзишро дӯст медоред?

-Ба ман варзиши сирф тоҷикона-гӯштин бисёр писанд аст.

-Агар санъаткор намешудед, гӯштингир мешудед?

-Не, лётчик мешудам. Ё дар сайти оила тч ба кор медаромадам. 

-Чаро маҳз ҳавонавард?

-Намедонам, аз хурдӣ ин касбро дӯст медорам. Ҳар рӯз дар осмони беканор мисли парранда парвоз намудан! Шумо тасаввур мекунед, ки ин ба кас чӣ қадар кайфият бахшида метавонад?!

-Инро бояд аз лётчикҳо пурсид. Хуб, дигарон сурудҳои шуморо шунида истироҳат мекунанд, худи шумо хастагиатонро чӣ гуна мебароред?

-Ман ҳам куфтамро бо суруд мебарорам. Пас аз чандин шабҳои бедорхобӣ самари ҷустуҷӯҳои эҷодии худро шунидан ба кас кайфияти аҷибе мебахшад. Ин кайфиятро дар ягон чизи дигар ёфта намешавад!

-Иваз кардани лампочка, таъмири хона-ин корҳои сирф мардона магар кайфият намебахшанд?

-Медонед бурди асосии ман дар зиндагӣ чист? Дуруст интихоб кардани ҳамсар!

-Гуфтаниӣ, ки ҳама корҳои мардонаю занонаро янга мекунад?

-Қубурҳои об, лампочка, хариди маҳсулот-масъулияти ҳамаи ин кор ба зиммаи рафиқ занак гузошта шудааст. Ба бахти баланди банда ӯ бо сари баланд аз уҳдаи вазифаҳояш мебарояд.

-Пас, Муҳаммадрафӣ дар хона чӣ кор мекунад?

-Ман ҳам албатта кор мекунам!

-Масалан, чӣ кор?

-Масалан, дар рӯйи диван ғел мезанам. (механдад) Шӯхӣ кардам, вақти холигӣ пайдо шавад, албатта ба ҳамсарам кӯмак мерасонам, вале мо, ҳунармандон одамони серкор, ки ҳастем, модари бачаҳо интизор шуда намешинад, ки кай дасти ман сабук мешаваду ба имдоди ӯ мешитобам.  

-Воқеан, чаро имиҷатро иваз намекунӣ?

-Як бор мӯйлабамро гирифтам, медонед чӣ ҳодиса рӯй дод?

-Намедонам. Канӣ, шунавем!

-Як рӯзи дароз дар шаҳр гаштам, вале ягон кас маро нашинохт. Барои ман ин «катастрофа»-и ҳақиқӣ буд. Аз ҳамон рӯз қасам хӯрдам, ки дигар ҳеҷ гоҳ мӯйлабамро намегирам.

-Мӯйлаб дар ҳақиқат виқору зиннати мард аст.

-Пас, бигзор Муҳаммадрафиро ҳама бо ана ҳамин мӯйлаби зебояш шиносанд! (механдад)

-Медонам, ки янга албатта рашк мекунад, донистан мехостам, ки Муҳаммадрафӣ ҳам рашк дорад ё не?

-Албатта дорам! Марде, ки рашк надорад, чӣ мард аст?! Зиндагие, ки дар он рашк нест, мисли хӯроки бе намак аст.

-Нозия дар як суҳбаташ иқрор шуда буд, ки замони кӯдакӣ падарамро ба бонувони ҳунарманд рашк мебурдам. Ҷиянҳояш ҳам мисли Нозия бадрашканд?

-Хурдӣ-ку не, вале эҳсос мекунам, ки духтарчаи калониам рашк дорад.

-Дар вуҷуди фарзандон ҳанӯз ҷавҳари истеъдодро пайхас накардаӣ?

-Ҳарсеашон ҳам ба санъат шавқу ҳавас доранд, вале ҳунарманд мешаванд ё касби дигарро интихоб мекунанд, инро танҳо вақт нишон медиҳад.

назари худро нависед
Қаҳрамонҳои Тоҷикистон